معیارهای غربالگری

در سال 1968 سازمان بهداشت جهانی دستورالعمل و اصول عملی غربالگری برای بیماری ها را منتشر نمود. این دستور العمل عمدتا تحت عنوان معیارهای ویلسون شناخته می شود. این اصول هنوز هم به طور گسترده قابل اجراست:

  1. حالت یا بیماری باید یک مشکل مهم بهداشتی باشد.
  2. . باید یک درمان برای آن وجود داشته باشد.
  3. امکانات برای تشخیص و درمان باید در دسترس باشد.
  4. باید یک مرحله نهفته برای این بیماری وجود داشته باشد.
  5. باید یک آزمون یا آزمایش برای بررسی آن وجود داشته باشد.
  6. آزمون یا آزمایش باید به مردم قابل قبول باشد.
  7. سیر طبیعی بیماری باید به اندازه کافی شناخته شده باشد.
  8. باید یک  توافق و اتفاق نظر برای درمان وجود داشته باشد.
  9. کل هزینه برای پیدا کردن یک مورد باید از لحاظ اقتصادی در مقایسه با هزینه های درمانی قابل توجیه باشد.
  10. ببیماریابی باید یک فرایند مداوم باشد، نه آن که به صورت  فقط “یک بار و برای همه” اجرا شود.

در سال 2008، با ظهور فناوریهای جدید ژنومی، سازمان بهداشت جهانی موارد فوق را به شرح زیر تطبیق و اصلاح نمود:

• برنامه غربالگری باید به یک نیاز شناخته شده  پاسخ دهند.

• هدف از غربالگری باید در ابتدا تعریف شده باشد.

• باید یک جمعیت هدف تعریف شده وجود داشته باشد.

• باید شواهد علمی کافی برای اثربخشی برنامه غربالگری وجود داشته باشد.

• در این برنامه باید آموزش، تست، خدمات بالینی و مدیریت برنامه به شکل یکپارچه انجام گیرد.

• باید روش های تضمین کیفیت، با مکانیسم های به حداقل رساندن خطرات بالقوه غربالگری وجود داشته باشد.

• این برنامه باید مبتنی بر انتخاب آگاهانه، حفط محرمانگی واحترام به استقلال افراد باشد.

• در  این برنامه باید از رعایت حقوق و تساوی همه جمعیت و دسترسی مساوی آنان به غربالگری اطمینان حاصل شود.

• ارزیابی برنامه باید از ابتدا برنامه ریزی شده باشد.

• مزایای کلی غربالگری  باید بیشتر از مضرات احتمالی آن باشد.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*